Όταν όλοι κοιμούνταν τον ύπνο του … δικαίου

Earthquake and Tsunami damage-Dai Ichi Power Plant, Japan

 

 

1956: Κόλπος Μιναμάτα (Ιαπωνία),
μεταλλική δηλητηρίαση από υδράργυρο, προερχόμενο από θαλάσσια τροφή. Νευρολογικές διαταραχές και 2000 κρούσματα.

1967: Κορνουάλη Βρετανίας,
δεξαμενόπλοιο «Torrey Canyon», 117000 τόνοι πετρελαίου, θάνατος πουλιών και παράκτιων οργανισμών.

1976: Σεβέζο Ιταλίας,
έσκασε ασφαλιστικός δίσκος αντιδραστήρα, 2 κιλά διοξίνης διέφυγαν στην ατμόσφαιρα. Η περιοχή ρυπάνθηκε και εκκενώθηκε.

1978: Love Canal Νέα Υόρκη,
80 τοξικά θάφτηκαν στην περιοχή. Καρκίνος στους ανθρώπους, μαρασμό της βλάστησης. Εκκένωση περιοχής, υψηλές αποζημιώσεις από εταιρεία.

1979: Three Mile Island, Pennsylvania των Η.Π.Α.
μερική τήξη πυρηνικού αντιδραστήρα εργοστασίου πυρηνικής ενέργειας, διαρροή ραδιενέργειας. Όχι θάνατοι, αλλά σημαντικές μελλοντικές επιπτώσεις.
1984: Bhopal Ινδία,
εργοστάσιο παραγωγής παρασιτοκτόνων. Νεκροί: 1.754 (αναφορές 10.000). Περισσότερα από 200.000 άτομα με μόνιμες βλάβες, μεταξύ των οποίων χίλιες περιπτώσεις τύφλωσης.

1986: Ουκρανία,
έκρηξη και λιώσιμο ενός από τους τέσσερις αντιδραστήρες του σοβιετικού πυρηνικού εργοστασίου του Chernobyl – Ukraine

Εξάπλωση ραδιενεργού νέφους σε ακτίνα 2.000 χιλιομέτρων. Επίσημη καταγραφή: 576.000 ασθενείς με καρκίνους, θυρεοειδείς όγκους, στειρότητα και καταρράκτη στα μάτια (Αναφορές 4 εκατ.).

1991: Κουβέιτ,
ιρακινός στρατός καταστρέφει δεξαμενόπλοια, πετρελαϊκούς σταθμούς και πηγές, βάζοντάς τους φωτιά. Περίπου 1,25 εκ. τόνοι πετρελαίου ρίχνονται στη θάλασσα.

1997: Δασικές πυρκαγιές σε όλο τον κόσμο
Κάηκαν τα περισσότερα τροπικά δάση.

1998: Aznalcóllar Ισπανίας,
Ρήγμα σε εργοστάσιο εξόρυξης μετάλλων, διαρροή 4 εκατομμυρίων όξινων υδάτων, ρύπανση έκτασης 4.500 εκταρίων γης.

rotura_de_la_balsa_-csic

 

1999: Penmarcth Point Βρετανίας,
Ρήγμα πετρελαιοφόρο “ERIKA”, διαρροή 5.000 με 7.000 τόνων αργού πετρελαίου, εξάλειψη περίπου 150.000 – 300.000 πτηνών

2000: Sasar Ρουμανίας,
Κατέρρευσε φράγμα στο χυτήριο Aurul, κύμα τοξικών ουσιών 30 – 40 χιλιομέτρων αφάνισε χλωρίδα και πανίδα στο κεντρικό τμήμα του ποταμού Tisza.

2002: ακτές Γαλικίας,
το πετρελαιοφόρο «PRESTIGE», υπέστη σοβαρές ζημιές, απελευθερώθηκαν 10.000 τόνοι αργού πετρελαίου

 

ΠΗΓΗ

Τσαμπούκου – Σκαναβή Κ. (2004). Περιβάλλον και Κοινωνία, ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ, ΑΘΗΝΑ

 

 

Advertisements

Leave a comment »

«Ναι στη ζωή, όχι στις εξορύξεις»

«Ναι στη ζωή, όχι στις εξορύξεις»
Πλήθος πολιτών από πολλές περιοχές της Ελλάδας διαμαρτυρήθηκε το απόγευμα της Πέμπτης 21/2/2019 στο κέντρο της Αθήνας κατά των εξορύξεων υδρογονανθράκων, πετρελαίου και φυσικού αερίου.
«Όχι στις εξορύξεις ποτέ και πουθενά, ελεύθερα να μείνουν δάση και βουνά», «Ενάντια στης φύσης τη λεηλασία, αγώνας για τη γη και την ελευθερία», «Από το Μεξικό μέχρι την Ελλάδα στις πετρελαϊκές θα φέρουμε ζαλάδα», φώναξαν μεταξύ άλλων οι διαδηλωτές. Μερικά από τα πολλά πανό και πλακάτ έγραφαν: «Οι υδρογονάνθρακες είναι καταστροφή, όχι επένδυση», «Η Κρήτη, το Ιόνιο, η Ήπειρος, εκπέμπουν SOS» και «Ναι στη ζωή, όχι στις εξορύξεις», «Η ζωή στον πλανήτη πάνω από το κέρδος».
Αιτήματα :
Ανάκληση των αδειών έρευνας και εξόρυξης, κοινωνική διαχείριση της ενέργειας ενάντια στον μύθο της ανάπτυξης, αντίθεση στο κυβερνητικό σχέδιο που υπερβαίνει το όποιο «εθνικό» πλαίσιο και εξυπηρετεί την κερδοφορία των πετρελαϊκών ομίλων.
Στο κάλεσμα των πρωτοβουλιών από Αθήνα και Ιωάννινα, Άρτα και το Βόλο, Πρέβεζα, Κεφαλονιά και Ιθάκη ανταποκρίθηκαν συλλογικότητες από τον αριστερό και αντιεξουσιαστικό χώρο και οι : «Εναλλακτική δράση για ποιότητα ζωής», «Save agrafa», «Greenpeace».

«Εκτός από τις περιοχές στις οποίες έχουν αρχίσει οι ερευνητικές διεργασίες, το 2019 σχεδιάζεται να γίνει το ίδιο και σε άλλες στις οποίες έχουν γίνει παραχωρήσεις» δήλωσε στην «Εφ.Συν.» ο Tάσος Κεφαλάς από την Πρωτοβουλία Αθήνας ενάντια στις εξορύξεις υδρογονανθράκων αναφερόμενος στις εργασίες, που αναμένεται να ξεκινήσουν σε Αιτωλοακαρνανία, βορειοδυτική Πελοπόννησο, Κατάκολο, Πατραϊκό, Ιόνιο και θαλάσσιες περιοχές νότια και νοτιοδυτικά της Κρήτης.
«Ταυτόχρονα θα ολοκληρωθεί ο κύκλος των διαγωνισμών στις περιοχές που δεν έχει γίνει ακόμη. Άρα είναι μία πολύ κρίσιμη περίοδος για το πώς θα εξελιχθεί αυτός ο σχεδιασμός. Εκτιμούμε ότι δεν έχει χαθεί το τρένο και μπορεί να σταματήσει αυτή η δραστηριότητα στο βαθμό που θα δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις» τόνισε ο ίδιος.
Ο κ. Κεφαλάς αναγνώρισε πως πρόκειται για ένα δύσκολο αγωνιστικό εγχείρημα, καθώς στον στρατηγικό σχεδιασμό «δεν εμπλέκεται απλά η χώρα μας. Είναι συμφέροντα ευρύτερα και διακρατικά, αλλά παρόλα αυτά έχουμε πλέον μία εμπειρία κι άλλων χωρών στην Ευρώπη που τα έχουν καταφέρει μερικά ή ολικά».
Όμως όπως σημείωσε «η σημερινή κινητοποίηση δείχνει ότι και ο κόσμος στα μεγάλα αστικά κέντρα, όπως η Αθήνα, ευαισθητοποιείται, η συζήτηση πλέον δεν περιορίζεται στις στοχοποιημένες περιοχές. Άρα έχει ανάψει μία σπίθα, η οποία μπορεί να γίνει φωτιά».

 

ααααα

Leave a comment »

Όχι στις εξορύξεις του θανάτου

33ς

 

εξορυξεις

Leave a comment »

ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΡΕΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΙΚΡΟΔΑΦΝΗΣ

ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΡΕΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΙΚΡΟΔΑΦΝΗΣ

πιδρ1

 

Ρέμα Πικροδάφνης:
προβλήματα που συσσωρεύονται εδώ και πενήντα χρόνια
Οι δεκαετίες της έντονης οικιστικής ανάπτυξης, που προηγήθηκαν, άφησαν τα σημάδια τους και στην κατάσταση του ρέματος της Πικροδάφνης. Μια σειρά από ανθρωπογενείς παρεμβάσεις, πολλά έργα και αυθαιρεσίες υποβάθμισαν το ρέμα και την παρόχθια ζώνη του. Οι παρεμβάσεις της περιφέρειας και του δήμου Ηλιούπολης, όχι μόνο δεν αντιμετωπίζουν τα προβλήματά του, αλλά θα οδηγήσουν σε περαιτέρω υποβάθμιση.
Οι τέσσερις σύγχρονες πληγές του ρέματος
Πληγή 1η: αγωγοί ομβρίων Σ2 – Σ3
Οδηγούν στο ρέμα της Πικροδάφνης (στο κλειστό τμήμα πριν τη Λ. Βουλιαγμένης) όμβρια ύδατα, άλλης λεκάνης απορροής (Τραχώνων), αυξάνουν σημαντικά την παροχή του νερού στο ρέμα και δημιουργούν κινδύνους πλημμυρικών φαινομένων στους κατάντη δήμους. Το ΣτΕ, μετά από μια προσωρινή διακοπή, επέτρεψε τη συνέχιση των έργων, απορρίπτοντας σαν εκπρόθεσμη την προσφυγή, χωρίς να εξετάσει τους ουσιαστικούς λόγους.
Πληγή 2η: επέμβαση στο ανοιχτό τμήμα – Ηλιούπολη
Στο εναπομείναν ανέγγιχτο ανοιχτό τμήμα του ρέματος στην Ηλιούπολη (μήκους 200 μ.), ο δήμος προωθεί έργα εγκιβωτισμού, με το μανδύα της ανάπλασης. Για το έργο έχει ασκηθεί προσφυγή στο ΣτΕ (εκδικάζεται στις 9.12.2015).
Πληγή 3η: εγκιβωτισμός ανοιχτού τμήματος – Ηλιούπολη
Το μεγαλύτερο μέρος (500 μ.) του ανοιχτού τμήματος του ρέματος στην Ηλιούπολη, παραμένει εγκιβωτισμένο από το 2001. Παρά τις υποσχέσεις για αποκατάσταση, εξακολουθεί να παραμένει στην ίδια κατάσταση.
Πληγή 4η: επέμβαση στο ανοιχτό τμήμα, από Λ. Βουλιαγμένης,μέχρι την εκβολή στο Έδεμ
Η περιφέρεια Αττικής επαναφέρει έργα διευθέτησης και εγκιβωτισμού μεγάλου μέρους του ανοιχτού ρέματος, κατάντη της Λ. Βουλιαγμένης. Το έργο βρίσκεται σε διαδικασία περιβαλλοντικής αδειοδότησης
Δίκτυο πολιτών για τη διάσωση του ρέματος της Πικροδάφνης
remapikrodafnis.SOS@gmail.com
Ρέμα Πικροδάφνης: διάδρομος ζωής
Το ρέμα της Πικροδάφνης είναι ένα από τα τελευταία εναπομείναντα «ανοιχτά» ρέματα του λεκανοπεδίου της Αθήνας. Ξεκινά από τις δυτικές πλαγιές του Υμηττού και διασχίζει τους δήμους Ηλιούπολης, Αγ. Δημητρίου, Αλίμου και Π. Φαλήρου. Έχει μήκος 9,5 χιλιόμετρα και είναι το τρίτο μεγαλύτερο ποτάμι του λεκανοπεδίου Αττικής.
Έχει τρεχούμενα νερά όλο το έτος, δημιουργώντας μια γραμμική όαση στα νότια προάστια της Αθήνας. Τα ζώα, τα φυτά και η πλούσια παρόχθια βλάστηση δείχνουν τη δύναμη που κρύβει, βελτιώνουν την αισθητική του τοπίου και δίνουν ευκαιρίες για αναψυχή, μοναδικές για το αστικό περιβάλλον. Λειτουργεί σαν φυσικός αεραγωγός και συμβάλλει στη διατήρηση του μικροκλίματος της περιοχής. Για τους λόγους αυτούς, έχει τεράστια οικολογική αξία για τις πόλεις μας η δε προστασία και φυσική αποκατάστασή του αποτελεί αναγκαιότητα.
Έχει χαρακτηριστεί «ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος», με το ΦΕΚ 281Δ/1993, ενώ εντάχθηκε και στον εθνικό κατάλογο με τα υδάτινα σώματα της οδηγίας – πλαίσιο για τα ύδατα (2000/60/ΕΕ). Σύμφωνα με το Ρυθμιστικό σχέδιο Αθήνας/Αττικής (ν. 4277/2014), στο σύνολο των ρεμάτων της Αττικής, προβλέπεται «διατήρηση της φυσικής διατομής των ρεμάτων» και «ανάδειξη των ιδιαίτερων φυσικών σχηματισμών και πολιτιστικών χαρακτηριστικών που συναρτώνται με τη φυσική τους λειτουργία», ενώ ορίζεται «οι απαραίτητες διευθετήσεις να γίνονται με χρήση υλικών φιλικών στο περιβάλλον».
Η περιφέρεια Αττικής αντιμετωπίζει, εδώ και χρόνια, το ρέμα της Πικροδάφνης σαν αγωγό αποχέτευσης ομβρίων. Με το πρόσχημα της «οριοθέτησης» και της «ανάπλασης» προωθεί έργα συνεχούς διευθέτησής του. Τέτοιες επιλογές δε συμβαδίζουν ούτε με τη διεθνή πρακτική, ούτε με τις απαιτήσεις της οδηγίας – πλαίσιο για τα ύδατα, ούτε με την απόφαση 1242/2008 του ΣτΕ, ούτε και με την ανάγκη να διατηρηθεί στη φυσική του μορφή ένα από τα τελευταία φυσικά υδάτινα σώματα της Αττικής.
Ήδη, σε χώρες της Ευρώπης, με μεγάλη παράδοση σε ανάπλαση αστικών ρεμάτων, γίνεται χρήση τεχνολογιών ήπιας διαμόρφωσης, προς αντικατάσταση παλαιών εντατικών παρεμβάσεων. Για το ρέμα της Πικροδάφνης προτεραιότητα έχει η οικολογική αποκατάσταση και ανάπλαση, τόσο για το φυσικό περιβάλλον, όσο και για τα πολλαπλά οφέλη που θα έχει για τους κατοίκους των δήμων που διασχίζει.
Πριν από οποιαδήποτε, ακόμη και την πιο ήπια, επέμβαση, χρειάζεται: πραγματική οριοθέτηση του ρέματος στη φυσική του κοίτη, σύμφωνα και με την πλούσια νομολογία του ΣτΕ
Δίκτυο πολιτών για τη διάσωση του ρέματος της Πικροδάφνης
remapikrodafnis.SOS@gmail.com
https://www.facebook.com/remapikrodafnis.SOS

.

Leave a comment »

Αντίσταση και Αγώνας στις δολοφονικές πολιτικές του Κέρδους και του Φασισμού Διαδήλωση Τετάρτη 21 Νοέμβρη 5 μ.μ Μοναστηράκι προς το Υπουργείο Εσωτερικών

poreia-21_11-leukimmi_small-1-e1542620769597

Αντίσταση και Αγώνας στις δολοφονικές πολιτικές του Κέρδους και του Φασισμού
Διαδήλωση Τετάρτη 21 Νοέμβρη 5 μ.μ Μοναστηράκι προς το Υπουργείο Εσωτερικών
Για περισσότερο από πέντε μήνες συνεχίζεται η στρατιωτικού τύπου κατοχή της Λευκίμμης Κέρκυρας από δυνάμεις ΜΑΤ και που τρομοκρατούν και εκβιάζουν τους κατοίκους να αποδεχθούν μια παράνομη κακοσχεδιασμένη και κακοφτιαγμένη χωματερή.

Το υποβαθμισμένο και εγκαταλελειμμένο από την Πολιτεία νότιο τμήμα της Κέρκυρας με την πάγια έλλειψη βασικών κοινωνικών υποδομών, πόσιμο νερό, αποχετευτικό δίκτυο, υγεία, παιδεία, άθληση, απειλείται με οριστική ισοπέδωση.

Η λειτουργία της παράνομης χωματερής Λευκίμμης αντιμετωπίζεται από Κυβέρνηση και Τοπική Αυτοδιοίκηση ως μόνη λύση για το εκρηκτικό πρόβλημα σκουπιδιών που βασανίζει εδώ και μήνες όλη την Κέρκυρα και με τον ίδιο τρόπο η αστυνομική κατοχή της Λευκίμμης παρουσιάζεται ως η μόνη λύση απέναντι σε κατοίκους που δεν θέλουν τα σκουπίδια στην πόρτα τους.

Κυβέρνηση και Τοπική Αυτοδιοίκηση λένε ψέματα για να σκεπάσουν τις δικές τους ευθύνες.

Η Λευκίμμη δεν θέλει να στέλνει τα σκουπίδια της αλλού.

Θέλει να τα διαχειρίζεται με το βέλτιστο περιβαλλοντικό τεχνολογικό κοινωνικό και οικονομικό τρόπο.

Θέλει δημόσια και δωρεάν ολοκληρωμένη διαχείριση με ευθύνη και λειτουργία της Πολιτείας μιας πολιτείας που εισπράττει φόρους και δημοτικά τέλη αλλά δεν αναγνωρίζει καμιά υποχρέωση απέναντι στους κατοίκους.

Εμείς οι Λευκιμμιώτες και Κερκυραίοι της Αθήνας, αλληλέγγυα εργατικά σωματεία και συλλογικότητες ,δεν μένουμε θεατές απέναντι στο μαχητικό και επίμονο αγώνα της Λευκίμμης.

Βγαίνουμε στο δρόμο και διαδηλώνουμε για τη Λευκίμμη και για όλες τις Λευκίμμες της Ελλάδας και του κόσμου που καταδυναστεύονται από τις πολιτικές του κέρδους και της καταστροφής του φυσικού και κοινωνικού περιβάλλοντος.

Διαδηλώνουμε για τη Φυλή, το Γραμματικό, τις Σκουριές, το Μάτι, τη Μάνδρα, για κάθε περιοχή και κάθε κάτοικο που πληρώνει με τη ζωή του τις πολιτικές επιλογές του συστήματος.

Διαδηλώνουμε για κάθε τόπο που αλυσοδένεται με στόχο να μετατραπεί σε χωματερή του κέρδους και του φασισμού.

Ζητάμε να φύγουν τώρα τα ΜΑΤ από τη Λευκίμμη και να σταματήσουν οι κάθε είδους διώξεις εναντίον των αγωνιζόμενων Λευκιμμιωτών, να φύγουν όλοι οι ιδιώτες από τη διαχείριση και την εκμετάλλευση των κοινωνικών υποδομών και υπηρεσιών της καθαριότητας των απορριμμάτων, της ύδρευσης, ζητάμε να προστατευθεί το περιβάλλον και η ποιότητα της ζωής των κατοίκων, να σταματήσει η υποβάθμιση και η
ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης των απορριμμάτων και της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Ζητάμε από κάθε πολίτη να σταθεί αλληλέγγυος στην προσπάθεια μας για μια περιβαλλοντικά ολοκληρωμένη και κοινωνικά δίκαιη λύση για τη Λευκίμμη και για κάθε Λευκίμμη, για να μείνουν οι κοινωνίες μας αξιοπρεπείς και όρθιες, για να μην αφήσουμε να μετατραπούν σε χωματερές εξαθλιωμένων και άρρωστων ανθρώπων.

Πρωτοβουλία αγώνα και αλληλεγγύης για τη Λευκίμμη

Leave a comment »

Εκδήλωση -Συζήτηση, που έγινε στις 4/11/18 με θέμα: «Ομορφαίνουμε το τοπίο και θωρακίζουμε την πόλη, διαχειριζόμενοι την πλημμύρα με τις αρχές του οικολογικού σχεδιασμού»

Εκδήλωση -Συζήτηση, που έγινε στις 4/11/18 με θέμα:

«Ομορφαίνουμε το τοπίο και θωρακίζουμε την πόλη,
διαχειριζόμενοι την πλημμύρα με τις αρχές του οικολογικού σχεδιασμού»

Ευχαριστούμε πολύ όλους τους εισηγητές για τις θαυμάσιες εισηγήσεις τους! Ακούσαμε, ενημερωθήκαμε και μάθαμε, όπως πρέπει να κάνουμε πάντα, για να μπορούμε να διαμορφώνουμε τεκμηριωμένες απόψεις…

Η εισηγητική ομιλία της Ευαγγελίας Δημητρίου, γραμματέως της Κι.Π.Η., με τίτλο «Οι πόλεις μας κι εμείς», εστιάστηκε στην αλόγιστη οικιστική επέκταση των σύγχρονων πόλεων με ανυπολόγιστες καταστροφές στη φύση, στην ευθύνη πολιτών και πολιτικών, στις μεγάλες πληγές της Αττικής και στους σχεδιασμούς της Περιφέρειας Αττικής, της Αποκεντρωμένης Διοίκησης και πολλών Δήμων, που συνεχίζουν την ίδια καταστρεπτική πολιτική………………………………………………………………………………………..
Ο πρώτος εκ των εισηγητών, κ. Βουβαλίδης Κωνσταντίνος, Αν. Καθηγητής Γεωμορφολογίας, Διευθυντής Τομέα Φυσικής & Περιβαλλοντικής Γεωγραφίας ΑΠΘ μίλησε για την υδρομορφολογική αξιολόγηση των χειμάρρων ως εργαλείο προς καλύτερες περιβαλλοντικές επιλογές στην διαχείριση του πλημμυρικού κινδύνου…………………………………………..

Ο κ. Δημήτριος Ζαρρής, Πολιτικός Μηχανικός, M.Sc. Υδρολογίας, παρουσίασε δύο επιτυχείς περιπτώσεις διευθετήσεων ρεμάτων σε αστικές περιοχές: μία στην Ισπανία και μια στην Ελλάδα. Κοινό χαρακτηριστικό ήταν η ενσωμάτωση βασικών εννοιών του οικολογικού σχεδιασμού, όπου με τη χρήση απλών αλλά έξυπνων λύσεων, δημιουργείται ένα οικοσύστημα εντός αστικών περιοχών…………………………………………………..

Ο κ. Kωνσταντίνος Λουπασάκης, Αναπληρωτής Καθηγητής ΕΜΠ, Πρόεδρος της Ελληνικής Επιτροπής Τεχνικής Γεωλογίας μίλησε για την ορθολογική διαχείριση των αστικών ρεμάτων και τη χρήση των τεχνικών biotechnical engineering

Εστιάστηκε στο παράδειγμα του ρέματος της Πικροδάφνης, με πολύ αποκαλυπτικές πληροφορίες για το ακροατήριο, σχετικά με τα προτεινόμενα από την Περιφέρεια Αττικής έργα για τη διαχείριση του ρέματος της Πικροδάφνης, στο όνομα της αντιπλημμυρικής προστασίας μας :

προτείνονται αντιδιαβρωτικά έργα για το ρέμα, του οποίου η κοίτη και τα πρανή είναι ηλικίας εκατομμυρίων ετών και τα οποία θα ‘προστατευτούν’ με κατασκευή που θα έχει διάρκεια 30-60 έτη. Με λίγα λόγια τα παιδιά μας, όταν σκουριάσει το σύρμα των συρματοκιβωτίων, με τα οποία θα έχει σκεπαστεί το ρέμα και θα γεμίσει με πέτρες, θα κληθούν να λύσουν το μέγιστο πρόβλημα της συλλογής και απομάκρυνσής τους από αυτό, για να μην πνιγούν!!!……………………………….

Η κ. Λαμπρινή Τασούλα, γεωπόνος- MSc Αρχιτέκτων τοπίου, υποψήφια Διδάκτωρ Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, σε μια πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία για το αστικό πράσινο και τις σύγχρονες εφαρμογές του, με πολλαπλά οφέλη για τις πόλεις μας, περιληπτικά, μας μίλησε:

για την κλιματική αλλαγή και τη θωράκιση του αστικού περιβάλλοντος από τις συνέπειές της. Για να επιτευχθεί θα πρέπει να εφαρμοστεί Ολοκληρωμένη Περιβαλλοντική Διαχείριση, η οποία περιλαμβάνει τους τομείς, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, βιώσιμη κινητικότητα, σωστή διαχείριση φυσικών πόρων, ανακύκλωση και βιοκλιματικό σχεδιασμό. ….
………………………………………………………………..
Ο κ. Μωραίτης – Αρχιτέκτων Μηχανικός, Καθηγητής Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ μας μίλησε για την ενεργοποίηση του Ρέματος της Πικροδάφνης ως αστικού βιότοπου:

Οι πρόσφατες πλημμύρες έθεσαν έντονα επί τάπητος το πρόβλημα της διαχείρισης του αστικού χώρου, στο επίπεδο όλων εκείνων των ‘απωθημένων’, από πολλές λανθασμένες ή στρεβλές επιλογές, φυσικών στοιχείων που συνθέτουν το τελικό, τοπιακό υπόβαθρο των Ελληνικών πόλεων. Τα επιχωμένα ρέματα αποτελούν ένα μόνον από τα στοιχεία αυτού του τοπιακού υποβάθρου που η λανθασμένη ή στρεβλή διαχείριση τα μετέτρεψε από ενεργούς οικότοπους σε σκυροδετημένους αγωγούς…………………………………….

Οι ερωτήσεις που τέθηκαν στο τέλος, έδωσαν αφορμές για να λυθούν απορίες και να γίνει μια ενδιαφέρουσα συζήτηση!

Δείτε περισσότερα ΕΔΩ: https://kipi.gr/?p=11203

 

3df6071a-81ff-4148-83b6-7403979bc059_3

Leave a comment »

«Η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής είναι θέμα πολιτικής βούλησης»

«Η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής είναι θέμα πολιτικής βούλησης»

11.jpg
Εφημερίδα των Συντακτών , 6-7/10/2018
Συντάκτης: Τάσος Τσακίρογλου

Ο καθηγητής της Επιστήμης των Παγκόσμιων Αλλαγών Σάιμον Λιούις εξηγεί τι είναι η «Ανθρωπόκαινος εποχή», διευκρινίζοντας ότι η κλιματική αλλαγή αποτελεί έναν πολλαπλασιαστή ήδη υπαρχόντων προβλημάτων.
Θεωρεί ότι η συζήτηση για τον καπιταλισμό, την παραγωγή και την κατανάλωση είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ και τονίζει ότι η απάντηση στις σοβαρές περιβαλλοντικές προκλήσεις είναι θέμα πολιτικής βούλησης.

• Στην Ελλάδα οι πρόσφατες δασικές πυρκαγιές στην Αττική οδήγησαν στον θάνατο κοντά 100 ανθρώπους, ενώ έγιναν και αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης, παρότι όλοι γνωρίζουν ότι υπάρχει διαχρονική ευθύνη στις κυβερνήσεις για την αυθαίρετη δόμηση και την καταπάτηση δημόσιας γης. Πώς το σχολιάζετε;

Πρόκειται για μια πραγματική τραγωδία. Καύσωνες και κίνδυνοι πυρκαγιών θα συνεχίσουν να κλιμακώνονται ταχύτατα, καθώς το κλίμα αλλάζει. Η κλιματική αλλαγή συχνά πολλαπλασιάζει τις απειλές που ήδη υπάρχουν. Στην Ελλάδα αυτό σημαίνει ότι οι δασικές πυρκαγιές μπορεί να γίνουν ακόμα πιο θανάσιμες. Σύμφωνα με την αμερικανική στρατιωτική ορολογία, η κλιματική αλλαγή είναι ένας πολλαπλασιαστής των απειλών. H αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής και των επιδράσεών της σημαίνει ότι υπάρχει ανάγκη «μετριασμού» και «προσαρμογής». Για να ελέγξουμε τις δασικές πυρκαγιές, χρειάζεται διαχείριση της γης, περιλαμβανομένων των ζωνών πυρασφάλειας και των σχεδίων εκκένωσης, όπως και πολλών άλλων μέτρων, εάν θέλουμε να μειώσουμε τα δεινά στο μέλλον.
• Δεν νομίζετε ότι η έννοια της «Ανθρωποκαίνου» εποχής καταλογίζει εξίσου τις ευθύνες σε όλους τους ανθρώπους χωρίς διάκριση και συγκαλύπτει τις ευθύνες ενός αρπακτικού συστήματος όπως ο καπιταλισμός;
Δεν υπάρχει κάποια μοναδική οντότητα που να ονομάζεται «ανθρωπότητα» και να έχει προκαλέσει τις αλλαγές που βλέπουμε στον πλανήτη μας. Κάθε ιδιαίτερη ομάδα έχει μια ιδιαίτερη περιβαλλοντική επίδραση. Ενας κυνηγός-συλλέκτης στα δάση του Κονγκό έχει μια εντελώς διαφορετική σχέση με το περιβάλλον από έναν επικεφαλής μιας πολυεθνικής επιχείρησης.

Η ιδέα της Ανθρωποκαίνου –ότι η ανθρώπινη δράση έχει προκαλέσει τέτοιες σοβαρές αλλαγές στο παγκόσμιο περιβάλλον, ώστε τώρα οι επιστήμονες να λένε ότι ζούμε πλέον σε ένα νέο στάδιο στην ιστορία της Γης– δεν ισχυρίζεται ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν τις ίδιες ευθύνες. Μπορεί πολλοί επιστήμονες να νιώθουν άβολα όταν συζητούν για πολιτική και πολιτικά συστήματα, είναι όμως ξεκάθαρο ότι δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική συζήτηση για την ανθρώπινη δράση και τον μετασχηματισμό της Γης, χωρίς να μιλήσουμε για τον καπιταλισμό.
• Εννοείτε τη λατρεία της «ανάπτυξης»;
Η παραγωγικότητα της παγκόσμιας οικονομίας είναι τεράστια. Εχει παραχθεί αρκετό τσιμέντο για να καλύψει όλη την επιφάνεια της Γης με ένα στρώμα πάχους δύο χιλιοστών. Επίσης έχει κατασκευαστεί αρκετό πλαστικό για να την καλύψει παντού. Μετακινούμε περισσότερο έδαφος, βράχους και ίζημα όσα και όλες μαζί οι φυσικές διαδικασίες. Παράγουμε 4,8 δισ. τόνους των πέντε κορυφαίων σιτηρών μας, συν 4,8 δισ. κεφάλια ζωικού κεφαλαίου ετησίως. Υπάρχουν 1,2 δισ. μηχανοκίνητα οχήματα, δύο δισ. προσωπικοί ηλεκτρονικοί υπολογιστές και περισσότερα κινητά τηλέφωνα από τα 7,5 δισ. ανθρώπων στη Γη.
Το αποτέλεσμα όλης αυτής της παραγωγής και κατανάλωσης συνιστά μια χρόνια, κλιμακούμενη και πολύπλευρη περιβαλλοντική κρίση. Αυτό που γίνεται λιγότερο καθαρά αντιληπτό είναι ότι η Ανθρωπόκαινος, ή όπως αλλιώς θέλουμε να την ονομάσουμε, σημαίνει ότι οι ασυνήθιστα σταθερές πλανητικές συνθήκες για περισσότερα από δέκα χιλιάδες χρόνια, οι οποίες επέτρεψαν την ανάδυση της γεωργίας και των σύνθετων πολιτισμών, έχουν τελειώσει. Μια νέα ασταθής εποχή, η οποία θα εκτείνεται για αιώνες στο μέλλον, έχει αρχίσει. Το φάντασμα της ταχείας περιβαλλοντικής αλλαγής που θα οδηγήσει την κοινωνία σε κατάρρευση μας απειλεί. Το καίριο ερώτημα σήμερα είναι: «Τι πρέπει να κάνουμε;»
• Η τάση μακροπρόθεσμης ανόδου της θερμοκρασίας οφείλεται στα αέρια του θερμοκηπίου, κυρίως στο διοξείδιο του άνθρακα. Αυτές οι εκπομπές οφείλονται στη χρήση ορυκτών καυσίμων. Δεδομένης της στάσης του Ντόναλντ Τραμπ και των ΗΠΑ, πιστεύετε ότι υπάρχει η αναγκαία βούληση για πολιτική δράση, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε την κλιματική αλλαγή;
Ο Τραμπ είναι πολύ πιο επικίνδυνος από ό,τι νόμιζα αρχικά. Η πρόθεσή του να εγκαταλείψει τη Συμφωνία του Παρισιού, παρότι οι δράσεις που αυτή επιτάσσει για τα κράτη είναι προαιρετική, προσφέρει τη δικαιολογία σε άλλες χώρες να περιορίσουν τις δράσεις τους για μείωση των εκπομπών καυσαερίων. Είναι μέρος μιας ευρύτερης επίθεσης στον διεθνισμό, η οποία είναι απίστευτα επικίνδυνη για όλους μας.
Σήμερα ζούμε σε ένα παγκοσμίως διασυνδεδεμένο δίκτυο πολιτισμών, με τα πραγματικά σημαντικά προβλήματα να διαπερνούν τα σύνορα. Είτε αντιμετωπίζουμε τη ρίζα της μαζικής μετανάστευσης –δηλαδή τη φτώχεια και τον πόλεμο– ή τον σχεδιασμό για την παραγωγή τροφής για 7,5 δισ. ανθρώπους καθώς το κλίμα αλλάζει ή τη μείωση της εκπομπής διοξειδίου του άνθρακα στο μηδέν, για να περιορίσουμε την κλιματική αλλαγή. Ολα αυτά είναι διεθνή προβλήματα που απαιτούν παγκόσμια δράση.
Ο διεθνισμός είναι αναγκαίος για να αντιμετωπίσουμε τα μείζονα προβλήματα του 21ου αιώνα. Ο Τραμπ και οι υπόλοιποι νέοι δεξιοί λαϊκιστές είναι πολύ επικίνδυνο εμπόδιο στον διεθνισμό που απαιτείται για την επίλυση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι ανθρώπινοι πολιτισμοί σήμερα.
• Σε ένα πρόσφατο άρθρο σας στην «Γκάρντιαν» λέτε ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τρεις επιλογές σε σχέση με την κλιματική αλλαγή. Μπορείτε να μας τις εξηγήσετε εν συντομία;
Ναι, αντιμετωπίζουμε τρεις επιλογές. Πρώτον, μπορούμε να μειώσουμε τα αέρια του θερμοκηπίου για να περιορίσουμε τις αιτίες της κλιματικής αλλαγής, τακτικής γνωστής ως «μετριασμός». Δεύτερον, κάνουμε αλλαγές για να μειώσουμε τις επιπτώσεις των νέων κλιματικών συνθηκών που δημιουργούμε, κάτι που αποκαλούμε «προσαρμογή». Τρίτον, μπορούμε να υποστούμε τις συνέπειες όλων αυτών που αποτυγχάνουμε να μετριάσουμε ή να προσαρμοστούμε. Είναι χρήσιμο να επανέλθουμε σε αυτές τις επιλογές και να καταλήξουμε στην απλή φόρμουλα ότι ο σοβαρός «μετριασμός» και οι επενδύσεις στην «προσαρμογή» συνεπάγονται ορισμένα δεινά.
Η πραγματικότητα είναι ότι η επίδραση του κλίματος θα κλιμακωθεί μέχρι οι εκπομπές του άνθρακα να φθάσουν στο μηδέν. Για να αποφύγουμε αυτό που οι πιο ευάλωτες χώρες ορίζουν ως επικίνδυνη κλιματική αλλαγή –το να μειώσουμε την παγκόσμια υπερθέρμανση στον 1,5 βαθμό πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα– σημαίνει μείωση των εκπομπών κάθε δεκαετία μέχρι να φτάσουμε στο μηδέν περίπου μέχρι το 2050. Μια πολύ σοβαρή πρόκληση.
• Σε τι συνίσταται αυτή;
Με όρους «προσαρμογής», το θερμό κύμα του φετινού καλοκαιριού επικέντρωσε την προσοχή στο πόσο απροετοίμαστες είναι οι περισσότερες πόλεις για να αντιμετωπίσουν ακραίες θερμοκρασίες και πόσο ελάχιστα είναι προετοιμασμένοι διάφοροι τόποι να έρθουν αντιμέτωποι με περισσότερες αγροτικές προκλήσεις, όπως οι δασικές πυρκαγιές και οι κακές σοδειές. Επειδή οι πολιτικοί δεν έλαβαν υπόψη τους τις συμβουλές των επιστημόνων τα τελευταία τριάντα χρόνια, τώρα είναι αναγκαίες μεγάλες δαπάνες για την «προσαρμογή», όπως και για κάποιο σοβαρό «μετριασμό», εάν θέλουμε να αποφύγουμε φοβερά δεινά σ’ αυτόν τον αιώνα.
• Ενα από τα μεγάλα θύματα της κλιματικής αλλαγής είναι η βιοποικιλότητα. Ποιες συνέπειες έχει αυτό για τους ανθρώπους και το μέλλον τους;
Λίγοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται πόσο πολύ θα αλλάξουν τα οικοσυστήματα αυτόν τον αιώνα. Καθώς το κλίμα αλλάζει, διάφοροι τύποι φυτών και ζώων μπορούν είτε να κινηθούν μαζί με το κλίμα, να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες, είτε να πεθάνουν. Ο ρυθμός της περιβαλλοντικής αλλαγής είναι απίστευτα ταχύς σε σύγκριση με τους φυσιολογικούς ρυθμούς του γεωλογικού παρελθόντος, κάτι που σημαίνει ότι πολλά είδη δεν θα μπορέσουν να μετακινηθούν ή να προσαρμοστούν αρκετά γρήγορα.
Αναμένουμε εξαφάνιση πολλών ειδών. Τα οικοσυστήματα αλλάζουν γρήγορα, με αποτέλεσμα να έχουμε λιγότερα είδη φυτών και ζώων. Αυτό μας αφορά άμεσα, καθώς βασιζόμαστε στη φύση για την τροφή και το νερό, περιλαμβανομένης και της παραγωγικότητας πολλών από τα σιτηρά που μας συντηρούν ζωντανούς. Πολιτισμικά, δεν είμαι βέβαιος για το τι μπορεί να σημαίνει ένας πλανήτης με πολύ μικρότερη βιοποικιλότητα. Ολα εκείνα τα είδη των βιβλίων που δείχνουμε στα παιδιά και τα ντοκιμαντέρ που παρακολουθούμε στην τηλεόραση, γεμάτα από μεγαλειώδη ζώα, γίνονται όλο και σπανιότερα.
• Παρά την προφανή επίδραση της κλιματικής αλλαγής, βλέπουμε ότι οι περισσότεροι πολίτες αρνούνται να αντιμετωπίσουν αυτό το φαινόμενο σοβαρά. Μπορούμε να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο μέλλον χωρίς να εμπλακούμε συλλογικά στην πολιτική και χωρίς να διεκδικήσουμε μια αλλαγή πολιτικής;
Η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής είναι θέμα πολιτικής βούλησης. Αφορά την εξουσία και το χρήμα. Εχει υπάρξει μια μακροχρόνια και πολυδάπανη εκστρατεία παραπληροφόρησης από τη βιομηχανία ορυκτών καυσίμων, ενώ και πολλές κυβερνήσεις βασίζονται στα έσοδα από τον άνθρακα, το πετρέλαιο και το αέριο.
Οπως είπε και ο Καναδός πρωθυπουργός, Τζάστιν Τριντό, σε ένα αμερικανικό πετρελαϊκό συνέδριο πέρσι: «Καμία χώρα δεν θα έβρισκε 173 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου στο υπέδαφος και απλώς θα τα άφηνε εκεί». Ομως το να αφήσουμε τα ορυκτά καύσιμα στο υπέδαφος είναι ακριβώς αυτό που πρέπει να γίνει, κάτι που αποτελεί μια μείζονα πρόκληση για την καπιταλιστική ιδεολογία.
• Και οι πολίτες;
Οι πολίτες ενδιαφέρονται για την κλιματική αλλαγή, αλλά πολλοί αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα πολύ άμεσα προβλήματα. Και όταν εμπλέκονται, εισπράττουν αντιφατικά μηνύματα από τους πολιτικούς και τη βιομηχανία. Πρώτον, τους λένε ότι η κλιματική αλλαγή είναι η μεγαλύτερη απειλή για την ανθρωπότητα αυτόν τον αιώνα, όπως και πραγματικά είναι, και μετά απλώς τους ενθαρρύνουν να αναλάβουν κάποιες μικρές ατομικές δράσεις, όπως η ανακύκλωση, προκειμένου να την αντιμετωπίσουν.
Η αναντιστοιχία ανάμεσα στην κλίμακα του προβλήματος και στις προτεινόμενες λύσεις οδηγεί σε δυσπιστία για το πόσο μεγάλη είναι στην πραγματικότητα η απειλή. Η πραγματικότητα είναι ότι ο μετασχηματισμός της οικονομίας μας είναι αναγκαίος για να ευδοκιμήσει η ανθρωπότητα αυτόν τον αιώνα, αλλά οι πολίτες δεν ακούνε αυτό το μήνυμα.

Ο Σάιμον Λιούις Ο Σάιμον Λιούις είναι καθηγητής της Επιστήμης των Παγκόσμιων Αλλαγών. Κατέχει την έδρα της Επιστήμης των Παγκόσμιων Αλλαγών στο University College of London, ενώ διδάσκει και στο Πανεπιστήμιο του Λιντς. Τα επιστημονικά του ενδιαφέροντα επικεντρώνονται στις συνέπειες της ανθρώπινης δράσης στο «σύστημα Γη». Εχει συγγράψει μαζί με τον Μαρκ Μάσλιν το βιβλίο «The Human Planet: How We Created the Anthropocene» (Ο ανθρώπινος πλανήτης: Πώς δημιουργήσαμε την Ανθρωπόκαινο) (Pelican Books).

Leave a comment »