Αρχείο για Σεπτεμβρίου, 2009

Ρυθμιστικό Σχέδιo Αττικής – Yμηττός – Νέοι Αυτοκινητόδρομοι* (του Πάνου Τότσικα)

Ρυθμιστικό Σχέδιo Αττικής – Yμηττός – Νέοι Αυτοκινητόδρομοι*

Πάνος Τότσικας, Πολεοδόμος
μέλος της «Διαδημοτικής Συντονιστικής Επιτροπής για τη Διάσωση του Υμηττού»

Στο νέο «Ρυθμιστικό Σχέδιο Αττικής», περιλαμβάνονται μια σειρά στρατηγικοί, γενικοί και ειδικοί στόχοι οι οποίοι, όπως ισχυρίζονται οι συντάκτες του, κινούνται στην κατεύθυνση της λεγόμενης «βιώσιμης ανάπτυξης».Ωστόσο, αν λάβουμε υπ’ όψιν μια σειρά άλλων σχεδίων, προτάσεων και προγραμμάτων που προωθούνται παράλληλα με το ΡΣΑ από το ΥΠΕΧΩΔΕ, τον ΟΡΣΑ και άλλους κρατικούς φορείς, διαπιστώνουμε ότι στην πραγματικότητα προωθούνται διαφορετικές κατευθύνσεις και πολιτικές, οι οποίες σε μεγάλο βαθμό βρίσκονται σε αντιπαράθεση με τους διακηρυγμένους στόχους του νέου ΡΣΑ.

Αναφερόμενος ειδικότερα στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Αθήνας, επισημαίνω:

1. Στον χώρο του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού προωθείται η δημιουργία μιας μεγάλης κλίμακας οικιστικής επέκτασης, περιλαμβάνοντας σύμφωνα με το Ρ.Σ.Α «αστική ανάπτυξη μικτών χρήσεων, διοίκησης, επιχειρήσεων, τουρισμού και κατοικίας». Δηλαδή προωθείται ένα νέο οικιστικό συγκρότημα στο οποίο μπορεί να δομηθούν συνολικά και σε πολλούς ορόφους, τουλάχιστον 1.325.000 τ.μ -και όχι 300.000 τ.μ όπως εμφανίζει παραπλανητικά το ΥΠΕΧΩΔΕ, μπερδεύοντας συνειδητά την κάλυψη με την δόμηση – στο οποίο θα κυκλοφορούν τουλάχιστον 10.000 άνθρωποι, κάτοικοι, εργαζόμενοι και επισκέπτες.
Για την «εξυπηρέτηση» του νέου αυτού πολεοδομικού συγκροτήματος στον χώρο του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού και της παραλιακής ζώνης, επεκτείνεται στον ορεινό όγκο του Υμηττού η Αττική Οδός και δημιουργείται η Δυτική Περιφερειακή Λεωφ. Υμηττού.
2. Η νέα Δυτική Περιφερειακή Λεωφόρος στον Υμηττό και η επέκτασή της από τον Ανισόπεδο Κόμβο Κατεχάκη μέχρι την Λ. Ποσειδώνος, συνολικού μήκους 14,5 περίπου χλμ, θα είναι υπογειοποιημένη στο μεγαλύτερο μήκος της. Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει ότι δεν προκύπτουν σοβαρά περιβαλλοντικά και κυκλοφοριακά προβλήματα από την κατασκευή και την λειτουργία της τόσο στο οικοσύστημα και στις ζώνες προστασίας του Υμηττού από όπου διέρχεται, όσο και στους παρακείμενους Δήμους Καισαριανής, Βύρωνα, Ηλιούπολης, Αργυρούπολης, Γλυφάδας και Ελληνικού. Με την νέα Δυτική Περιφερειακή Λεωφόρο Υμηττού, (η οποία θεωρείται τμήμα του εσωτερικού περιφερειακού οδικού δακτυλίου του Λεκανοπεδίου της Αθήνας), τα οξυμένα σήμερα προβλήματα της διερχόμενης υπερτοπικής κυκλοφορίας οχημάτων, και ιδιαίτερα Ι.Χ από τους Δήμους αυτούς, δεν αντιμετωπίζονται με έναν ουσιαστικό τρόπο, απλώς περιορίζονται, και μετατοπίζονται για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα.
3. Οι «Οδικοί Δακτύλιοι», που εξακολουθούν να διέπουν τις επιλογές και του νέου ΡΣΑ, διαμορφώνονται με την κατάργηση του προβλεπόμενου από το ΡΣΑ του 1985 ενδιάμεσου – και υπόγειου εν μέρει – οδικού δακτύλιου που θα συνέδεε τον υφιστάμενο οδικό άξονα Λ. Κατεχάκη
– Λ. Αλίμου στην περιοχή Καρέα με την παραλιακή Λ. Ποσειδώνος μέσω του ρέματος Πικροδάφνης.
Η επιλογή αυτή του ΥΠΕΧΩΔΕ, οφείλεται στους αγώνες των κατοίκων της περιοχής για την προστασία του εναπομείναντος ανοιχτού τμήματος του ρέματος Πικροδάφνης στους Δήμους Ηλιούπολης, Αγ. Δημητρίου και Π.Φαλήρου καθώς και στην απόφαση του ΣτΕ που δικαίωσε αυτούς τους αγώνες.
Ωστόσο, στα σχέδια του ΥΠΕΧΩΔΕ για τους νέους αυτοκινητόδρομους, δεν περιλαμβάνονται σοβαρές εναλλακτικές λύσεις αντί της επέκτασης της Δυτ. Περιφερειακής στον Υμηττό. Ακόμη, δεν λαμβάνονται ουσιαστικά υπόψη και απορρίπτονται χωρίς σοβαρά επιχειρήματα, εναλλακτικές προτάσεις που έχουν κατατεθεί από Δημοτικές αρχές και κινήσεις πολιτών.
4. Όσον αφορά τον προβλεπόμενο από το νέο ΡΣΑ οδικό άξονα της Νοτιο-Ανατολικής Περιφερειακής Λεωφόρου Υμηττού, δεν προκύπτει η σκοπιμότητα και η προτεραιότητα του με βάση τους στόχους και τις κατευθύνσεις του ΡΣΑ ενώ η επιφανειακή διέλευσή του στον προστατευόμενο δασικό χώρο του Υμηττού πάνω από το Κορωπί δημιουργεί τις προϋποθέσεις μιας ανεξέλεγκτης «ανάπτυξης» επιχειρηματικών δραστηριοτήτων στην περιοχή.
Όπως ωστόσο δήλωσε ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ, μεταξύ των «επτά κύριων συνιστωσών της προσφοράς των νέων αυτοκινητόδρομων στους κατοίκους του λεκανοπεδίου… είναι και η οργάνωση της ανάπτυξης των περιοχών της Ανατολικής και Νότιας Αττικής μέσα από ένα πλήρες δίκτυο αναβαθμισμένων αξόνων…αφού πλέον οι οδικοί άξονες θα προηγούνται της οικιστικής ανάπτυξης…» (Συνέντευξη Τύπου 17.2.2009).
5. Η δημιουργία ενός νέου «πόλου ανάπτυξης» στην περιοχή των Δήμων Κορωπίου και Βάρης, φαίνεται ότι αποτελεί επιλογή κάποιων συγκεκριμένων συμφερόντων που έχουν αγοράσει φτηνή σχετικά γη στη περιοχή αυτή , εντός της Β’ Ζώνης προστασίας του Υμηττού. για την δημιουργία κτιριακών εγκαταστάσεων νέων ιδιωτικών κέντρων εκπαίδευσης και υγείας. Έτσι εξηγούνται τόσο η άμεση προώθηση της κατασκευής της Νοτιο- Ανατολικής Περιφερειακής Λεωφόρου Υμηττού, στα πλαίσια της ενιαίας εργολαβίας των 71,6 χλμ των «Νέων αυτοκινητόδρομων Αττικής» όσο και οι σκανδαλώδεις όροι δόμησης της Β’ Ζώνης Υμηττού, που αναδεικνύονται από την τροποποίηση του Π.Δ του1978 για τον Υμηττό το οποίο προωθεί ο Οργανισμός Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας (ΟΡΣΑ).
6. O ορεινός όγκος του Υμηττού αναφέρεται από το νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο ως «περιαστικό πάρκο αναψυχής και πολιτισμού, θέας και πεζοπορίας» και από το νέο ΠΔ για τον Υμηττό ως «Πάρκο Φύσης (NATURA) και Ιστορικών Μνημείων». Δηλαδή αντιμετωπίζεται ουσιαστικά ως «Θεματικό Πάρκο» και όχι ως ένας ενιαίος δασικός χώρος που απαιτεί καθεστώς απόλυτης προστασίας . Η οργάνωση του «Πάρκου» θα καθοριστεί «…μετά από ειδική μελέτη .που θα εγκριθεί από τον ΟΡΣΑ μετά από σύμφωνη γνώμη των αρμόδιων υπηρεσιών» τριών υπουργείων.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην εισήγηση του Οργανισμού Αθήνας (17.12.2008) «…μετά την δημιουργία του νέου αεροδρομίου και την κατακόρυφη πληθυσμιακή και οικιστική ανάπτυξη των Μεσογείων , ο Υμηττός τείνει να περικυκλωθεί σχεδόν καθ’ ολοκληρία από οικιστικό ιστό. Συνεπώς είναι πολύ κοντά ο χρόνος που ο Υμηττός θα αντιμετωπίζεται σαν ένα ενιαίο αστικό πάρκο όπως ο Λυκαβηττός ή τα Τουρκοβούνια…»

Συμπεράσματα
Από όσα αναφέρονται παραπάνω προκύπτει ότι:
α. Το νέο ΡΣΑ, περιλαμβάνει για την περιοχή της Ν.Α Αθήνας μια σειρά πολιτικές επιλογές οι οποίες κινούνται σε μια διαφορετική κατεύθυνση, πέραν των όποιων διακηρυγμένων γενικών και ειδικών στόχων.
β. Η περιοχή του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού – Αγ. Κοσμά μετατρέπεται σε Διοικητικό Επιχειρηματικό και Τουριστικό Κέντρο της Ν.Α Αθήνας και όχι σε «Μητροπολιτικό Πάρκο Πράσινου», όπως ισχυρίζεται το ΥΠΕΧΩΔΕ.
γ. Η προβλεπόμενη δυτική επέκταση της Αττικής οδού στον Υμηττό θα δημιουργήσει σοβαρά περιβαλλοντικά και κυκλοφοριακά προβλήματα στην ευρύτερη περιοχή, χωρίς να αντιμετωπίσει μακροπρόθεσμα τα υπάρχοντα προβλήματα Δεν έχουν ουσιαστικά αναζητηθεί εναλλακτικές λύσεις, παρότι έχουν κατατεθεί σοβαρές προτάσεις.
δ. Η προώθηση της κατασκευής μιας επιφανειακής Νοτιο-Ανατολικής Περιφερειακής Λεωφόρου στον Υμηττό, συνδέεται με την προοπτική ανάπτυξης επιχειρηματικών δραστηριοτήτων στην περιοχή Κορωπίου – Βάρης και ειδικότερα εντός της Β’ Ζώνης προστασίας του Υμηττού, η οποία αντιμετωπίζεται ως «εκτός σχεδίου» περιοχή στην οποία επιτρέπεται η δόμηση νέων ιδιωτικών και δημόσιων κτιριακών εγκαταστάσεων εκπαίδευσης, υγείας, πολιτισμού, αθλητισμού και αναψυχής.
ε. Ο ορεινός όγκος του Υμηττού, αντιμετωπίζεται από το νέο Ρ.Σ.Α ως «περιαστικό πάρκο», με νέους αυτοκινητόδρομους, «κοινωφελείς» ιδιωτικές κτιριακές εγκαταστάσεις και επιχειρηματικές δραστηριότητες στην προοπτική τουριστικής ανάπτυξης της περιοχής, και όχι ως ενιαίος δασικός χώρος απόλυτης προστασίας.
( * Περίληψη εισήγησης στην Δημόσια Συζήτηση του Δήμου Ελληνικού για το Ρ.Σ.Α – 9.9.2009)

Το σχόλιο σας »

Σύγκλιση Οικολογίας και Αριστεράς: (Απ)ευκταία αλλά αν(έφικτη); του Ιωσήφ Μποτετζάγια

Σύγκλιση Οικολογίας και Αριστεράς: (Απ)ευκταία αλλά αν(έφικτη);
Η ελληνική πολιτική οικολογία είχε φέτος τον Ιούνιο μια σημαντική επέτειο: τη συμπλήρωση είκοσι χρόνων από την πρώτη φορά που Ελληνικό πράσινο κόμμα κατέβηκε σε Ευρωεκλογές (Ιούνιος 1989). Αυτή η κάθοδος σηματοδοτούσε για πολλά χρόνια τη σημαντικότερη εκλογική επιτυχία των Ελλήνων οικολόγων, καθώς το 1.12% εκείνων των εκλογών ακολούθησαν τα μικρά ποσοστά των Εθνικών Εκλογών του 1989 & 1990 (παρά την εκλογή βουλευτή λόγω της χρήσης –τότε- της απλής αναλογικής ως εκλογικού συστήματος) και η τραυματική εμπειρία των Οικολόγων Εναλλακτικών.
Ίσως λοιπόν να είναι το ‘τραυματικό’ εκείνης της εμπειρίας που εξηγεί γιατί δεν έγινε, εξ όσων γνωρίζω, καμία αναφορά ούτε σύνδεση αυτού του γεγονότος με τη φετινή (ακόμα μεγαλύτερη) επιτυχία: το 3.49% στις Ευρωεκλογές του Ιουνίου 2009 και την εκλογή του πρώτου Πράσινου Έλληνα Ευρωβουλευτή.
Αλλά ίσως πάλι να είναι άλλος, περισσότερο πολιτικός-ιδεολογικός και λιγότερο ψυχολογικός, ο λόγος για τον οποίο αυτά τα δύο γεγονότα και αυτά τα δύο κόμματα δεν συνδέθηκαν –παρά τη συμμετοχή στους Οικολόγους Πράσινους πολλών και σημαντικών στελεχών των πάλαι ποτέ Οικολόγων Εναλλακτικών. Και με αυτό εννοώ ότι οι σημερινοί Πράσινοι είναι ιδεολογικά και πολιτικά πολύ διαφορετικοί από τους ‘Οικολόγους’ της δεκαετίας του 1990.
Μια απλή αντιπαράθεση ανάμεσα στις ιδεολογικές και οργανωτικές αρχές των δύο κομματικών σχηματισμών είναι αρκετή: τα αιτήματα για την κατάργηση των ΜΑΤ-ΜΕΑ, το κλείσιμο των Αμερικανικών βάσεων ή η αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών ουσιών ήταν θέματα τα οποία οι Οικολόγοι του παρελθόντος είχαν προβάλει και αγωνιστεί γι’ αυτά: σήμερα δεν συζητούνται. Η (ενίοτε σχιζοφρενική και όχι πάντα ανιδιοτελής) επιμονή σε αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και στην αρχή της εναλλαγής σε θέσεις-κλειδιά ήταν εκ των ων ουκ άνευ το 1989: κατά την ιδρυτική περίοδο των Οικολόγων Πράσινων το 2002-2003 δόθηκε μάχη για να εγκριθούν παρόμοιες πρόνοιες ενώ έρευνες των μελών του κόμματος δείχνουν τη σταδιακή διάβρωση της υποστήριξης τέτοιων θέσεων (Μποτετζάγιας 2009). Τότε το αίτημα ήταν να δοθεί πολιτικό άσυλο σε όλους τους μετανάστες: σήμερα –και παρότι το κόμμα έχει ξεκάθαρη φιλο-μεταναστευτική πολιτική- όλο και περισσότερα μέλη του κόμματος πιστεύουν ότι οι μετανάστες αυξάνουν την εγκληματικότητα και παίρνουν τις δουλειές των γηγενών Ελλήνων (ο.π.).
Από την άλλη πλευρά βέβαια, άλλοι δείκτες, οι οποίοι ‘μετρούν’ την προσήλωση των μελών ενός πράσινου κόμματος σε κάποιες ‘θεμελιώδεις’ αρχές της πολιτικής οικολογίας (π.χ. μεταϋλισμός, ύπαρξη ή μη ενός αρχηγού κ.ο.κ.), έχουν την αναμενόμενη εικόνα: τα σημερινά μέλη των Ο.Π. είναι κατά του πολέμου, κατά της λογοκρισίας, κατά των διακρίσεων, έχουν μεταϋλιστικές αξίες, θέλουν ένα ‘κόμμα αρχών’.
Είναι λοιπόν μάλλον σίγουρο ότι οι Πράσινοι του 2009 δεν είναι οι Οικολόγοι του 1989. Αλλά εν τέλει ποιοι είναι οι σημερινοί Πράσινοι; Πώς μπορεί να ερμηνευτεί η σημερινή αντιφατική εικόνα που αναδύεται από την πλέον πρόσφατη (2009) ανάλυση γνώμης των μελών του κόμματος;
Προφανώς, αυτή η θολή εικόνα σχετίζεται με τον ‘περιβαλλοντικό θόρυβο’ της περιόδου κατά την οποία διεξήχθη η έρευνα, μια περίοδος κατά την οποία οι εκλογικές επιτυχίες των Πράσινων οδηγούν στο κόμμα νέα μέλη τα οποία όμως δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα παραμείνουν . Και ένα τέτοια ‘ασταθές’ δείγμα δεν μας επιτρέπει να διατυπώσουμε ασφαλείς προβλέψεις για την ιδεολογικο-πολιτική εξέλιξη των Οικολόγων Πράσινων. Αλλά, στο βαθμό που η σημερινή εικόνα δεν αλλάξει ριζικά, μας επιτρέπει να διακινδυνεύσουμε μια υπόθεση εργασίας για τη μελλοντική πολιτική σχέση μεταξύ ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και Οικολόγων Πράσινων στην Ελλάδα. Να σημειώσω εξαρχής ότι μια τέτοια άσκηση επί χάρτου έχει νόημα εφόσον δεχθούμε ότι οι Οικολόγοι Πράσινοι ήρθαν για να μείνουν στην Ελληνική πολιτική σκηνή και δεν ‘εισήλθαν στο πολιτικό προσκήνιο κυρίως λόγω της συγκυρίας που διαμόρφωσαν προεκλογικά οι πυρκαγιές’ (Θέσεις 5ου Τακτικού Συνεδρίου Συνασπισμού, Φεβρουάριος 2008) ούτε η ψήφος που έλαβαν στις Ευρωεκλογές του 2009 ήταν σε, συντριπτικό ποσοστό, ψήφος διαμαρτυρίας .
Μια σειρά μελετητών, σχολιαστών και ακτιβιστών υποστηρίζει ένθερμα τη (δυνατότητα για) σύγκλιση και συνεργασία αυτών των δύο πολιτικών σχηματισμών. Έχουμε ενδείξεις ότι κάτι τέτοιο δυνατόν; Θεωρώ ότι κατ’ αρχάς πρέπει να αποσαφηνιστεί πώς εννοεί ο καθένας αυτή τη ‘σύγκλιση και συνεργασία’. Αν το προτεινόμενο κοινό πεδίο δράσης είναι μεμονωμένα και διαχειριστικά θέματα φυσικού και αστικού περιβάλλοντος, τότε αναμφίβολα ‘Ναι!’. Αν όμως μιλάμε για μια κοινή πολιτική πλατφόρμα ή για μια συνεργασία στο πλαίσιο μιας ευρύτερης Ελληνικής ‘Αριστεράς’ τότε τα πράγματα είναι διαφορετικά. Και είναι διαφορετικά γιατί το 2009 δεν είναι 1989. Τότε, η πολιτική Οικολογία μπορεί να μην αυτό-προσδιοριζόταν ως ‘Αριστερή’ (κυρίως λόγω της ύπαρξης του ενιαίου τότε Συνασπισμού) αλλά αντιλαμβανόταν τον εαυτό της ως τέτοια. Σήμερα κάτι τέτοιο δε συμβαίνει. Η θέση (σε κείμενο-πρόσκληση για Ιδρυτική Συνδιάσκεψη των Οικολόγων Πράσινων το 2002) ‘η δική μας οικολογία είναι αριστερή: εντάσσεται στο γενικότερο ιστορικό κίνημα της ανθρώπινης χειραφέτησης, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της συλλογικής διαχείρισης των αναγκών μας αλλά όχι στην τραγική εμπειρία της εξουσίας των γραφειοκρατών και των γκουλάγκ. Πιστεύει στη σύγκλιση των αντιστάσεων στη νεοφιλελεύθερη λογική της αγοραίας οικονομίας και της κοινωνίας του ατομικού κέρδους’, εν τέλει δεν συμπεριλήφθηκε στην Ιδρτυική Διακήρυξη του κόμματος. Ομοίως, και παρά τη ‘συμπάθεια’ προς τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, τα μέλη των Ο.Π. προσδιορίζουν τόσο τους εαυτούς τους όσο και το κόμμα όλο και περισσότερο ως ‘κεντρώους’.
Στη βάση των παραπάνω η υπόθεση την οποία μπορούμε να διακινδυνεύσουμε είναι η εξής: στον βαθμό που τα διαθέσιμα στοιχεία αποτελούν ενδείξεις μιας εξελικτικής τάσης και όχι απλώς τη ‘φωτογραφία’ μιας συγκυριακής κομματικής διεύρυνσης, τότε η συνεργασία Αριστεράς – Οικολογίας στην Ελλάδα δε θα συμβεί ποτέ. Γιατί, εφόσον παγιωθούν αυτές οι ενδείξεις, οι Έλληνες Πράσινοι θα μετασχηματιστούν σταδιακά σε ένα κομματικό χώρο ο οποίος θα κινείται στο κέντρο του πολιτικού φάσματος, θα είναι ιδεολογικά πολυσυλλεκτικός, θα προωθεί και θα διεκδικεί διαχειριστικές λύσεις, θα συνεργάζεται με Μη-Κυβερνητικές οργανώσεις και θα αντλεί νομιμοποίηση και υποστήριξη από συμπαθούντα συγκροτήματα των ΜΜΕ –όλα αυτά βέβαια μέσα σε ένα πρίσμα προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος. Η κινηματική, διεκδικητική, ριζοσπαστική και ευρύτερα κοινωνική τους διάσταση θα έχει εκλείψει σε μεγάλο βαθμό. Θα έχουν μετεξελιχθεί δηλαδή σε ένα «ρεαλιστικό» (realos) πράσινο κόμμα, όπως εξάλλου συνέβη σε αρκετά πράσινα κόμματα στην Ευρώπη. Σε μια τέτοια περίπτωση είναι δύσκολο να φανταστεί πώς είναι δυνατόν να υπάρξει μια πολιτική σύγκλιση των δύο αυτών κομμάτων.

Ο Ιωσήφ Μποτετζάγιας είναι Λέκτορας στο Τμήμα Περιβάλλοντπς του Πανεπιστημίο Αιγαίου

Το σχόλιο σας »

ΔΙΑΔΗΜΟΤΙΚΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΥΜΗΤΤΟΥ – Εκδηλώσεις

ΔΙΑΔΗΜΟΤΙΚΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΥΜΗΤΤΟΥ

ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ
Τη Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου στις 7μμ, θα πραγματοποιηθεί η αναβληθείσα μουσική εκδήλωση διαμαρτυρίας
με τα “Κίτρινα Ποδήλατα”, που οργανώνεται από τον ΣΠΑΥ με αφορμή το χτίσιμο στρατιωτικών κατοικιών στο πρώην στρατόπεδο της Αεροποριας, δίπλα στο στραπεδο Σακέτα, στο Βύρωνα.
Η “Διαδημοτική” θα συμμετάσχει στην εκδήλωση αυτή, αναδεικνύοντας όλα τα ζητήματα που αφορούν την περιοχή
και τον Υμηττό συνολικά, όπως νέοι αυτοκινητόδρομοι, τροποποίηση Προεδρικού Διατάγματος κ.ά
(Βλ.Επισυναπτόμενη Ανακοίνωση)

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
Την Τετάρτη 9 Σεπτεμβίου στις 6μμ, πραγματοποιείται από τον Δήμο Ελληνικού ( Πολιτιστικό Κέντρο, πρώην Αμερικάνικη Βάση)
Δημόσια Συζήτηση με θέμα “Το νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας – Αττικής” με τη συμμετοχή εκπροσώπων επιστημονικών και πολιτικών φορέων καθώς και μελών κινήσεων πολιτών.
Καλούνται όλοι οι ενδιαφερόμενοι να παρακολουθήσουν και να συμμετάσχουν στην σημαντική αυτή έκδήλωση, ώστε να “εφοδιαστούν”με όλες τις απαραίτητες πληροφορίες και γνώσεις που αφορούν την ευρύτερη περιοχή του Υμηττού.

Το σχόλιο σας »